Agentic coding verandert wat 'senior' betekent.

Twintig jaar lang betekende "senior" deels snel en vloeiend achter het toetsenbord: je had de taal, het framework en de patronen verinnerlijkt en je kon snel correcte code produceren. Agentic coding lost dat deel van de definitie stilletjes op. De toetsaanslagen worden goedkoop.

De vaardigheid die overblijft is oordeel

Als een agent de implementatie kan opstellen, is de schaarse vaardigheid niet het produceren van code; het is bepalen wat je bouwt, het probleem zo kaderen dat een machine het kan aanpakken, en het resultaat met genoeg smaak beoordelen om het subtiele foute ding te betrappen. Dat is het senior-deel. Dat was het altijd al; het gaat alleen niet langer schuil achter het typen.

Ik zie dit gebeuren bij enablement-projecten. De engineers die floreren zijn niet de snelste typers. Het zijn degenen die het hele systeem in hun hoofd kunnen houden, een slechte abstractie ruiken en zeggen "nee, het echte probleem zit hier."

Waar je nu goed in moet worden

• Probleemkadering: een vage vraag omzetten in iets wat een agent daadwerkelijk kan doen.
• Beoordelen op snelheid: gegenereerde code kritisch lezen zonder hem klakkeloos goed te keuren.
• Architectuur en smaak: de keuzes die een model nog steeds niet voor je kan maken.
• Weten wanneer je het ding helemaal niet moet bouwen.

Junioren zijn niet overbodig: de ladder is veranderd

De zorg is dat als agents de makkelijke code schrijven, junioren nooit leren. De oplossing is niet om ze meer boilerplate te laten typen; het is om ze eerder hogerop te brengen, naar kadering en review, met vangrails. De ladder verdween niet. De sporten verschoven.

Waar het uitkomt

"Senior" gaat steeds minder over hoeveel je kunt produceren en steeds meer over hoe goed je beslissingen zijn. Dat is een betere definitie. Het beloont datgene wat altijd al het echte werk was.